نقش بهداشت دهان و دندان در طول عمر ایمپلنت

در تمامی درمان های دندانپزشکی برای حفظ بهداشت دهان ، استفاده از مسواک ، نخ دندان و دهانشویه توصیه می گردد و این اصول بهدلاشتی منحصر به درمان ایمپلنت نمی باشد .

هدف از انجام بهداشت دهان و دندان ، برداشت پلاک بالای لثه ای و یا زیر لثه ای طوریکه میزان قابل توجهی مقدار و ترکسیب پلاک میکروبی کاهش یابد ، می باشد . این کاهش پلاک باعث خطر شروع و یا عدد بیماری پریودونتال می شود .
ایمپلنت نواحی خلفی اگر با مخاط کراتینیره کافی همراه نباشد باعث تجمع پلاک و التهاب لثه می شود .
نوع ایمپلنت به کار رفته همراه با وجود یا عدم وجود لثه چسنبنده یا کراتینیره می تواند چالش برانگیز باشد . وقتی توصیه های بهداشتی به بیمار انجام شد ، موارد مختلفی شامل موقعیت ایمپلنت ، طول و زاویه اباتمنت ها ، طراحی ساختارهای بالای لثه ای محدودیت های آناترمیکی و دسترسی ، عادتهای بیمار ، انگیزه و مهارت های دستی بیمار مورد توجه قرار می گیرد .
پروتز نهایی ایمپلنت دندان باید طوری ساخته شود که بیمار بتواند در مسواکهای برقی ، دستی ، نخ دندان سوپرفلاس ( مخصوص بریج ) ، نخ دندان و دهانشویه استفاده کند .
بهترین دهانشویه ها (برای بهداشت دهان و دندان) که در کتاب های مرجع توصیه شده است کلر هگزیدین ۱۲ / . درصد است ، دهانشویه را می توان هم غرغره کرد و هم می توان که با مسواک در محل مورد نظر مالیده شود .
اگر از waterjet استفاده می شود باید از اعمال فشار اضافی به بافت ایمپلنت جلوگیری کرد و با جریان آرام شستشو دهند که باید اطراف ایمپلنت تمیز شود .
حفظ سطح صاف ایمپلنت بدون خراش می تواند از تجمع پلاک جلوگیری کند . نوک وسایل نباید حجیم باشد ( تا از زخمی شدن بافت جلوگیری کند ) ، همچنین با وسایل تیز مثل سوزن نباید اطراف ایمپلنت تمیز شود چون باعث خراش روی سطح ایمپلنت می شود .
ویزیت های منظم بعد از جایگذاری ایمپلنت بسیار ضروری است . بافت سالم باید فاقد التهاب ثانویه پلاک و شکل گیری جرم باشد . قدرت چسبندگی جرم به اطراف ایمپلنت معمولا ضعیف تر و سست تر از جرم اطراف دندان است .
این مسئله موجب آسیب کمتر ایمپلنت هنگام جرم گیری می شود ، معمولا جرم داخل ایمپلنت مدفون نمی شود و با رعایت بهداشت می توان از تجمع جرم های سنگین جلوگیری کرد . در هنگام بروز تحلیل استخوان ، نوع سطح و یا پوشش ایمپلنت می تواند میزان جرم و چسبندگی جرم و یا پلاک را تغییر دهد . هنگام جرمگیری ایمپلنت می توان از لوازم مختلف پلاستیکی ، گرافیتی ، نایلونی یا با پوشش تفلونی استفاده کرد تا سطح ایمپلنت آسیب نبیند .
کورت پلاستیکی و اسپری پودر کننده آب و هوا نیز به سطح ایمپلنت آسیب نمی رساند بعد از برداشت جرم ها ، می توان سطح ایمپلنت و یا پروتز روی ایمپلنت را می توان با رابرکپ خمیر دندان ، خمیر پروفیلاکسی نرم ، خمیر تجاری پالیش ایمپلنت برای سطوح تیتانیومی ایمپلنت بی خطر می باشند .
مزیت ایمپلنت تک دندانی : یک درمان انتخابی برای جایگزینی دندان از دست رفته ایمپلنت دندان می باشد . ایمپلنت دندانی اساسی ترین درمان از دست رفتن تک دندان می باشد و دارای مزیتهای است ، اولین دلیل انتخاب ایمپلنت دندانی ، راه حل درمان دراز مدت برای بیمار می باشد . از سال ۱۹۹۳ تا به حال ، ماندگاری ایمپلنت دندانی باعث اعتبار این روش به جای سایر روشهای جایگزینی دندان شده است .


در واقع تمامی گزارش ها مشخص می کند که جایگزینی دندان با ایمپلنت دندانی نسبت به روشهای دیگر ، سالهای متمادی ماندگاری دارد . این گزارش ها بیان می دارد که شکست پروتز ثابت دندانی ( روشی که دندانهای اطراف دندان از دست رفته تراش می خورد ) در عرض ۳ سال ۲۰ % و در عرض ۱۰ سال ۵۰ % می باشد . در حالیکه ماندگاری ایمپلنت دندانی در یک تا ۱۵ سال از ۶/۹۴ تا ۱۰۰ % گزارش شده است که مقایسه این دو آمار نشاندهنده موفقیت بالاتر ایمپلنت دندانی می باشد .مزیت مهم دیگر اینکه در هیچ گزارشی اشاره ای به از دست رفتن دندان مجاور نشده که مزیت قابل اعتنایی برای ایمپلنت دندانی می باشد .
میزان موفقیت بالا ( بالای ۹۸ % در ۱۰ سال )
کاهش احتمال پوسیدگی دندانهای کناری ( به علت عدم تراش دندانها )
کاهش خطر مشکلات مربوط به عصب کشی ( درمان ریشه ) دندانهای کناری ( به علت عدم تراش وضعیف شدن این دندانها )
افزایش زیبایی دندانهای کناری ( درمانی روی دندانهای اطراف انجام نمی شود )
افزایش قابلیت تمیز کردن سطوح کناری دندانهای اطراف ایمپلنت تک دندانی
کاهش حساسیت تماسی یا سرما و گرما در دندانهای مجاور ( به علت عدم تراش )
مزایای روانی
کاهش خطر از دست رفتن دندان پایه
حفظ ساختار استخوان ناحیه بی دندانی توسط ایمپلنت دندان جایگزین شده
اجزای بدنه ایمپلنت
ایمپلنت ها ریشه ای شکل دسته ای از ایمپلنت های داخل استخوان هستند که برای استفاده از آن ها باید یک مسیر عمودی استخوانی وجد داشته باشد همانند ریشه یک دندان طبیعی .
امروزه بیش از ۹۰ نوع طراحی بدنه ایمپلنت در دسترس می باشد و انواع مختلف پیچیی شکل ، سیلندر یک ترکیبی و … ساخته شده اند .
بدنه یک ایمپلنت به قسمتهای مختلفی تقسیم می گردد که شامل ( طرح ناحیه سرویکال crest module ) ، ( بدنه body ) و الکپس ( قسمت انتهایی و در حکم ریشه ایمپلنت ) می باشد .
هر بخش یک ایمپلنت نقشی مفید در جراحی و پروتز ایفا می کند .
Crest module
بخشی از بدنه ایمپلنت است که برای نگه داشتن قطعات پروتزی به صورت یک تکه یا دو تکه طراحی شده است Crest module به این ترتیب طراحی می شود که جلوی هجوم باکتری ها را بگیرد مثلا اگر Crest module صاف تر باشد باعث اختلال در شکل میکروبی می شود اگر تحلیل استخوان کرستال اتفاق بیفتد .
Crest module همچنین بخش انتقالی از بدنه ایمپلنت به ناحیه ترانس اوستئال ( داخل استخوانی ) ایمپلنت در کرست ریج است . در اینجا اصطلاح دیگری به نام platform ( سکو ) داریم که ناحیه اتصال اباتمنت است که اباتمنت روی آن می نشیند . platform باعث مقاومت فیزیکی در برابر نیروهای اگزمایی الکزالی می شود .

بدنه ایمپلنت دندان
بدنه ایمپلنت برای آسانی جراحی یا اعمال درست نیروهای پروتزی به سطح تماس ایمپلنت با استخوان طراحی می شود .
بدنه ایمپلنت طراحی های مختلفی مثل سیلندریک ، پیچی یا ترکیبی از آنها دارد تا جایگذاری ایمپلنت در استخوانهای مختلف به راحتی صورت پذیرد . به عنوان مثال ایمپلنت سیلندریک در نواحی که دسترسی دشوار است مثل نواحی خلفی که استخوان نرم تری هم دارد راحت تر قرار می گیرد . یک ایمپلنت پیچی شکل چون توپرتر است امکان جراحی و جایگذاری این نوع ایمپلنت ها در استخوان های متراکم کوتیکال راحت تر فراهم می گردد . این بدنه پیچ دار اساسا برای افزایش سطح تماس ایمپلنت استخوان و کاهش استرس ها روی سطح تماس هنگام وارد آمدن نیرو ( loading ) الکوزال طراحی شده است .
انتهای اپیکالی ایمپلنت
انتهای اپیکالی هر ایمپلنت باید تخت و صاف باشد بجای اینکه نوک تیز باشد ، با این کار تمام طول ایمپلنت در طرح مقابله با کشش ( استرین ) شرکت خواهد کرد . به علاوه اگر صفحه کورتیکال استخوان سخت ناحیه مقابل سوراخ شود ، به علت این طرح تخت ، آسیب و آزردگی بافت نرم اتفاق نمی افتد و این مسئله یک فریت مهم ایمپلنت می باشد .

اد جراح یا دستیار جراح در کلینیک تخصصی ایمپلنت
یکی از عوامل مهم در جراحی ایمپلنت یا هر جراحی دیگر داشتن دستیارهای ماهر و با تجربه است. در کلینیک تخصصی ایمپلنت تمام ادهای جراح یا دستیاران جراح باید دارای سابقه کاری بالا باشند که از تجربه شان در زمینه درمان های مختلف هنگام جراحی بیماران استفاده کنند.
دستیاران جراح باید هنگام جراحی حتما محیط جراحی و ست های جراحی را استریل نمایند تا بیمار دچار عفونت نشود و لباس های مخصوص و مناسب جراحی ( پک جراحی ) آماده کند.
دستیاران جراحی در کلینیک تخصصی ایمپلنت باید هنگام جراحی یونیت را تنطیم کنند تا هم جراح و هم بیمار در راحترین شکل قرار بگیرند.
بعد از انجام کارهای ذکر شده باید اطراف دهان بیمارا با استفاده از گاز استریل که آغشته به بتادین است استریل نمایند.
هنگامی که جراح عمل خود را آغاز می کند دستیار باید از همان ناحیه که پزشک مشغول جراحی است از کنار لب بیمار اقدام به ساکشن کردن ضایعت مخاطی و خونابه به صورتی که صحیح و ایده آل انجام شود.

 

خواندن 164 دفعه